een fenomeen

Ik schrijf bijna nooit over sport, sportevenementen of sporters. Toch wil ik deze keer een uitzondering maken voor Rafael Nadal, die gisteren voor de 10de keer het tennistoernooi Roland Garros op zijn naam schreef.
Vooraf had men zijn eeuwige rivaal Novak Djokovic de meeste kansen toegedicht omdat deze de laatste vier wedstrijden tegen de man uit Mallorca had gewonnen. 

Zondag 8 juni ging het publiek er eens goed voor zitten, want men verwachtte een zinderende strijd tussen de twee beste tennissers. In de loop van het toernooi hadden beiden laten zien dat ze in een uitstekende vorm verkeerden. Maar feitelijk viel het spel van Djokovic, met uitzondering van de eerste set, die hij naar zich toe wist te trekken, tegen of om het positiever voor Nadal uit te drukken, Djokovic kwam er de overige drie sets niet aan te pas. Ik vraag me wel af hoe lang het lichaam van Nadal deze wijze van tennissen volhoudt. Wat dat betreft geeft hij zijn supporters altijd 100%, hij loopt er nooit de kantjes vanaf.

een daad van rechtvaardiging

Ik heb het in mijn blogs bijna nooit over sport omdat er naar mijn mening al veel te veel daarover gesproken wordt en het daardoor een veel te belangrijke plaats in de samenleving heeft verworven en dat haalt helaas niet het beste in de mens boven.


Toch maak ik deze keer een uitzondering omdat het deze dag 5 jaar geleden is dat Foekje Dillema is overleden. Zij werd algemeen beschouwd als de enige concurrente van Fanny Blankers Koen en warschijnlijk was ze vooral op de 200 meter sneller dan de eerste genoemde. Helaas heeft Fanny altijd geweigerd tegen haar te lopen. 

In tegenstelling met Amsterdamse Fanny, kwam Foekje uit een Fries dorpje nl. Burum waar zij op 18 september 1926 geboren werd en in een gezin van 8 kinderen opgroeide. Al heel vroeg werd haar grote talent voor atletiek ontdekt. Haar grote doorbraak kwam tijdens de interlandwedstrijd tegen de Italiaanse vrouwenploeg in de zomer van 1949  waar zij als slotloopster van de 4 x 100 meter estafette een grote achterstand wist om te zetten in een grote voorsprong.

Men kon dus voor de ploeg aan de Europese kampioenschappen in Brussel niet meer om haan heen. Op last van de Internationale Atletiek Federatie moesten alle deelneemsters een geslachtskeuring ondergaan . Aanvankelijk weigerde Foekje zich daaraan te onderwerpen, maar op aanraden van een Fries bestuurslid deed ze het alsnog.
Daaruit bleek dat ze volgens de toen geldende maatstaven niet voldeed aan wat men een vrouw vond. Het telegram waarin stond dat ze op grond van deze keuring niet meer mocht deelnemen aan werdstrijden ontving zij in de trein op weg naar een wedstrijd.
Heel haar verdere leven heeft Foekje niet over deze vernederend gang van zaken willen spreken.

Pas  na haar overlijden heeft de Atletiekbond haar verontschuldigingen aangeboden over de manier waarop men deze vrouw aan haar lot heeft overgelaten en bovendien heeft men via een DNA onderzoek kunnen aantonen dat Foekje wel degelijk een vrouw was, maar dat door een speling van de natuur er sprake was van een verstoorde geslachtsontwikkeling en dat op grond daarvan Dillema is afgekeurd.

Volgens haar familie heeft zij na haar schorsing vanwege bovengenoemde oorzaak, een operatie ondergaan in het Academisch Ziekenhuis.